در خانه کسی نیست

                                        بجز من                           

                                                     و دو صد خاطرۀ روشن و تاریک  

سحر می زند از دور ، به خلوتکدۀ ساکت شبتاب نهیبی

و گهگاه صدای بم جغدی ز خرابات می آید

که به چشمان پر از بهت سفر کردن شب را

ز شکافی که زمانی است برایش شده خانه                   

پاییده دگر بار به وسواس                                                                

 

خانه خالی است از آن روی که بر قلۀ پر ابری بود ، به نفرین خدایان اباطیل دچار

به دنبال من آنروز که می گشت خیالات

نفهمید ، عادت به فراموشی او خواهد کرد

پیرمردی که به قانون سفر مومن بود

گرچه نزدیکتر از رگ به حقیقت شده ، هرگز به زمینی که در آن نیست تمنا نرسید

 

دل من میوۀ کالی اگر از خانۀ همسایۀ مان چید

دانست سرانجام ، درختی که بر آن مرغ مهاجر شده ساکن ، دور است

کافی است که افکار به سنگینی ابر سیه وهم نباشد

و رویا بوزد نرم در اندام مه نازک تردید

آنگاه برون آمده از ماه ، سرانگشت

                         نشان می دهد آن تپه که بر دامنه اش معجزه ای خواهد رست                                

 

سیامک ارزانپور

December 02, 2009

  

   + siamak Arzanpour - ۸:٥٤ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱٢ آذر ،۱۳۸۸